Skip to content
Shikhar Insurance
National Life

‘बैंकको लगानी उत्पादनमुखी हुँदै गएमात्रै कर्जाको ब्याजदर घटाउन सकिन्छ’

Hyundai
NCELL
NIMB

अहिलेको अर्थ व्यवस्थामा जीडीपीको ग्रोथमा बैंकिङ क्षेत्रको योगदानमध्ये वाणिज्य बैंकहरुको नै करिब ९० प्रतिशत छ भने बाँकी १० प्रतिशत अन्य वर्गका बैंक तथा वित्तीय संस्थाहरुको होला । त्यसैले आर्थिक गतिविधि चलायमान बनाउनमा विषेश गरी ‘क’ वर्गको वाणिज्य बैंकहरुको योगदान महत्वपूर्ण छ । हामीले बजेटको आकारको वरिपरि जस्तै कर्जा प्रवाह गरिरहेका छौं ।

नेपालमा विभिन्न परिस्थीतिले सिर्जना गर्ने आर्थिक संकटहरुबाट पुनरुत्थानमा वाणिज्य बैंककोे योगदान धेरै महत्वपूर्ण छ । भुकम्प होस् या कोभिड महामारीको अवस्थामा, त्यो बेला बजारमा सहज रुपमा तरलताको सर्कुलर थियो । त्यस समयमा माग र आपूर्तिको बीचमा माग कम थियो भने बैंकहरुसँग पैसा प्रसस्त थियो । त्यस समयमा हामीले उद्योगी व्यवसायीहरुलाई घर–घरमै गएर कम लागतमा कर्जा लिन आर्कषित गरेका थियौँ । त्यो हाम्रो बाध्यता थियो । खर्च गरेर जम्मा गरेको पैसा हामीलाई कम लागतमा पनि लगानी गर्नुपर्ने बाध्यता थियो । त्यो चुनौतीपूर्ण अवस्थामा पनि बैंकहरुले काम गरे । त्यो समय सहुलियत पनि थियो ।

बैंकले ४/५ प्रतिशतमै काम गरिरहेका थियौं भने कष्ट अफ फण्ड पनि सोही अनुसार थियो । उक्त समय बैंकहरुमा कर्जाको औषत ब्याजदर ८.४३ प्रतिशत थियो भने अहिले १२ प्रतिशत माथि पुगेको छ । यो साढे ३ प्रतिशत प्रभाव भने डिपोजिटको कष्टले परेको हो । अहिले हामीले नै ऋण लिएर कर्जा प्रवाह गर्नु परेको छ । कर्जाको औषत ब्याजदर ८.४३ प्रतिशत हुुँदा निक्षेपको औषत ब्याजदर ४.७६ प्रतिशत थियो । जुन अहिले ७.८१ प्रतिशत पुगेको छ । यसबीच डिपोजिट रेटमै ३ प्रतिशतभन्दा बढी वृद्धि भइसकेको छ ।

यसैगरी, बेसरेटले पारेको प्रभाव हेर्दा पनि ३.४० प्रतिशतमात्रै वृद्धि भएको छ । यो सबै स्रोतको ‘मिसम्याच’ भएको कारणले हो । नेपालको अर्थ व्यवस्था हेर्ने हो भने माग भएको बेला जहिले पनि ‘लिक्वीडिटी क्रन्च’ भएको छ । माग उच्च रहेको वर्ष जहिले पनि यो अवस्था सिर्जना भएकै हुन्छ । नेपालको बैंकिङ क्षेत्रको विगत १० वर्षयताको इतिहासलाई हेर्ने हो भने कोभिडको समयमा माग न्यून हुँदामात्रै लिक्वीडिटी क्रन्च भएको थिएन । अन्यथा कुनै न कुनै महिना, कुनै न कुनै समय लिक्वीडिटी क्रन्च भएकै हुन्छ ।

यो सबै कुराहरुलाई हेर्दा हामीले दिगो स्रोत अर्थात् लामो समयको लागि स्रोत प्राप्त नहुँदा मूल्यमा स्थिरता आएन । बैंकहरुमा प्राप्त हुने निक्षेपमा करिब ९० प्रतिशत निक्षेप १ वर्षको लागि मात्रै हुन्छन् । एक वर्षभन्दा बढीको बढी रेट भएको कारणले अहिले ५ वर्षे मुद्धतीमा पनि निक्षेप आउँन थालेको छ ।

नेपाल सरकारले २५ प्रतिशतको सीमा राखेर ऋणपत्र जारी गर्नुपर्छ भनेर सर्त राखेको छ । त्यो भनेकै लामो समयको लागि बैंकलाई स्रोत प्राप्त होस भनेर नै हो । बैंकले १ वर्षको लागि निक्षेप लिएर हाइड्रो प्रोजेक्टमा कसरी लगानी गर्छन् ? तर, बैंकले लामो समयसम्मै स्रोतको ‘मिसम्याच’ मा काम गरेका छन् ।

अब हामीले क्यापिटल मार्केटलाई स्थीर बनाउनु पर्छ । बण्डको मार्केट, डिबेञ्चरको मार्केट, विभिन्न प्रकारका भेञ्चर क्यापिटललाई हामीले ल्याउनु पर्छ । नेपालको बैंकिङ क्षेत्रको स्रोतलाई दिगो बनाउनको लागि यस्ता उपकरणहरु ल्याउन जरुरी छ । यसले मूल्यलाई पनि कन्ट्रोल गर्छ भने स्ट्याबिटीलाई पनि सहयोग गर्छ । हामीले मल्टिनेशलन डोनरहरुको डोनेशन लिँदा हाम्रो नेगोसिएसन पावर कमजोर छ ।

वैदेशीक लगानीको लागि पनि नीतिगत रुपमा धेरै सपोर्ट छ । वैदेशीक ऋण ल्याउन अहिले बैंकहरुको क्षमता धेरै छ । तर, यसमा हेजिङ लगायतका विषयहरु आउँछन् । आज पनि कुनै बैंकले वैदेशीक ऋण कतैबाट ल्याएको छ भने ११/१२ प्रतिशतमा ल्याएका छन् । धेरै कुरामा सम्झौता गरेर वैदेशीक ऋण ल्याउँदा बैंकहरुको कष्ट बढेको छ । यस्तो चुनौतीपूण अवस्थामा बैंकहरुले अर्थ व्यवस्थामा कसरी राम्रो भुमिका खेल्न सक्छन् ?

अहिले भेञ्चर क्यापिटललाई कसरी सपोर्ट गर्ने ? कृषिलाई कसरी सपोर्ट गर्ने ? त्यसमा सबैले काम गर्नुपर्ने अवस्था हो । कृषिमा १३ प्रतिशत लगानी भनिएको छ । त्यो १३ प्रतिशतको लगानीले आयात जोगाउन सक्छ ? बैंकले असार मसान्तमा १३ प्रतिशत लगानी पुग्यो भनेर आयात रोकिन्छ ? कृषि क्षेत्रमा कुन समयमा कति लगानी गर्ने भन्ने विषयमा योजना बनाएर काम गर्नु आवश्यक छ । त्यसपछि मात्रै स्रोतको मिसम्याच भएन भने आयात केही कम गर्न सक्छौं ।

बैंकको लगानी व्यापारको लागि नभएर उत्पादनको लागि मात्रै हुनु पर्छ । बैंकले गरेको कर्जा लगानीले रोजगारी सिर्जनासँगै उत्पादन बढाउँदैन भने त्यो रोक्नुपर्छ । एक ठाँउमा उत्पादन र रोजगारी हुने गरी बैंकले लगानी गर्यो भने त्यसको चेन बन्छ । निजी क्षेत्रका त्यस्ता कति उदाहरण छन्ः अहिले ‘गोल्छा’ र ‘चौधरी’ हरुको एउटामात्रै उद्योग होला त ?

सरकारी लगानीको हिजोको चिनी कारखाना, हेटौडा सिमेन्ट उद्योग, छालाजुत्ता, भृकृटी कागज कारखाना बन्द गरेका छौं । भएकोलाई जगेर्ना नगर्ने बानी हामीमा बसेको छ ।
अहिलेको अवस्थामा ‘खाद्य सुरक्षा’ चुनौती बन्दै गएको छ । विश्वव्यापी रुपमै इनर्जी र फुड सेक्युरिटी चुनौतीपूर्ण बन्दै गएको छ । ‘सप्लाई चेन’ को कारणले गर्दा पनि यसको असर लामो समयसम्मै रहने देखिन्छ । यसमा हामी सबैको ध्यान जानु जरुरी छ ।

त्यसैले हामीले उत्पादनमुखी अर्थ नीति बानाएर काम गर्नुपर्छ । हामीले ‘हाईब्रिड’लाई फेकस गर्न सक्यौं भने आगामी दिनमा बैंकिङ क्षेत्रको तरलता समस्या समाधान हुँदै जान्छ । अहिले कर्जा केही बढेपनि निक्षेपको ग्रोथ राम्रो छैन । बैंकको कष्ट बढी नै सकेको छ । त्यसैले हुनसक्छ भोलीको दिनमा हामीले ब्याजदर घटाउनु पर्ने दिन पनि आउन सक्छ ।

बैंकको इम्पेरिमेन्ट चार्जहरु बढी रहेको छ । बैंकको नाफा पनि १० प्रतिशत बढी इम्पेरिमेन्ट राइट ब्याक हुँदा बढेको छ । वास्तवमा बैंकहरुले ८÷९ प्रतिशतमात्रै संचालन नाफा गरेका छन् ।

राजधानीमा आयोजीत ‘नेपालको वर्तमान आर्थिक अवस्था र सुधारका निम्ति सञ्चारकर्मीले खेल्नु पर्ने भुमिका नामक अन्तरकृया कार्यक्रममा नेपाल बैंकर्स संघका अध्यक्ष उपाध्यायले राखेको मन्तव्यको सम्पादित अंश

GBIME

प्रतिक्रिया दिनुहोस्